2018 yapımı 'We Have Always Lived in the Castle', Shirley Jackson'ın aynı adlı kült romanından uyarlanmış, atmosferi yoğun bir dram, gizem ve psikolojik gerilim filmidir. Yönetmenliğini Stacie Passon'un üstlendiği film, altı yıl önce yaşanan şüpheli bir aile ölümünün ardından dış dünyadan tamamen kopuk yaşayan Blackwood kardeşler Merricat (Taissa Farmiga) ve Constance (Alexandra Daddario) ile yaşlı amcaları Julian'un (Crispin Glover) hikayesini anlatır. Bu üçlünün düzenli ve ritüellerle dolu sessiz hayatı, servet peşindeki kuzen Charles'ın (Sebastian Stan) beklenmedik ziyaretiyle altüst olur. Charles'ın manipülatif ve rahatsız edici varlığı, evin içindeki gerginliği artırırken, ailenin karanlık sırrı da yavaş yavaş yüzeye çıkmaya başlar.

Oyunculuk performansları, filmin en güçlü yanlarından biridir. Taissa Farmiga, Merricat'ın naif görünümünün altındaki tehlikeli ve korumacı iç dünyasını mükemmel bir şekilde yansıtır. Alexandra Daddario, Constance karakterinin travma sonrası agorafobik ve kırılgan halini inandırıcı bir şekilde canlandırır. Sebastian Stan ise yüzeyde çekici ama aslında fırsatçı ve rahatsız edici kuzen Charles rolüyle izleyiciyi tedirgin etmeyi başarır. Filmin görsel dili ve sinematografisi, kasvetli malikanenin ve izole yaşamın klostrofobik atmosferini seyirciye hissettirir.

Film, bir aile dramının ötesinde, toplumun dışladığı bireyler, suçluluk psikolojisi, batıl inançlar ve yabancılaşma gibi temaları işler. Gerilimini kanlı sahnelerden değil, psikolojik baskı, söylentiler ve beklenmedik olaylardan alır. Edebiyat uyarlaması olmasına rağmen, kendi sinematik dilini yaratmayı başarır. Sakin ama sürükleyici temposu ve sizi karakterlerin zihnine çeken anlatımıyla, farklı bir korku-gizem deneyimi arayanlar için kaçırılmaması gereken bir yapım. Özellikle karakter odaklı psikolojik gerilimlerden hoşlanan izleyicilere tavsiye edilir.